ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ - Ftmaclkel | FaTmA ÇeLiKEL

ftmaclkel

FaTmA ÇeLiKEL

• Başlangıç
• ADANA
• AŞK
• BABA ŞİİRLERİ
• ÜNİVERSİTE
• YALNIZLIK

3.Şahsın Şiiri

10 Nis 2014 Yorum bırakın

by fatmacelikel01 in ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ

ÜÇÜNCÜ ŞAHSIN ŞİİRİ

Gözlerin gözlerime değince Felaketim olurdu, ağlardım Beni sevmiyordun, bilirdim Bir sevdiğin vardı, duyardım Çöp gibi bir oğlan, ipince Hayırsızın biriydi fikrimce Ne vakit karşımda görsem Öldüreceğimden korkardım Felaketim olurdu, ağlardım Ne vakit Maçka’dan geçsem Limanda hep gemiler olurdu Ağaçlar kuş gibi gülerdi Sessizce bir cigara yakardın Parmaklarımın ucunu yakardın Kirpiklerini eğerdin, bakardın Üşürdüm, içim ürperirdi Felaketim olurdu, ağlardım Akşamlar bir roman gibi biterdi Jezabel kan içinde yatardı Limandan bir gemi giderdi Sen kalkıp ona giderdin Benzin mum gibi giderdin Sabaha kadar kalırdın Hayırsızın biriydi fikrimce Güldü mü cenazeye benzerdi Hele seni kollarına aldı mı Felaketim olurdu, ağlardım ATTİLA İLHAN

Sen Yoksun

10 Nis 2014 Yorum bırakın

by fatmacelikel01 in ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ

SEN YOKSUN

sen yoksun deniz yok yıldızlar arkadaşım ya bu gece harika bir şeyler olsun yahut bir bomba gibi infilak edecek başım ağzımda eski mısralar uzanıp kalmışım istanbul minareler odamda gibi gökyüzü temiz ve parlak işte kolkola girmiş en mesut günlerimiz muhalif bir rüzgar karşı sahilden fosforlu ışıklarıyla gökyüzü bir deniz havada kanat sesleri ve çılgın kokular deniz yok yıldızlar uzaklaşıyor ben yine yalnız kalıyorum istanbul minareler kaybolmuş sen yoksun ATTİLA İLHAN 

An Gelir

10 Nis 2014 Yorum bırakın

by fatmacelikel01 in ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ

AN GELİR

yüzünün yarısı göz kadife yansımalı bulutlu siyah ah bulutları eflatun o boy aynasından çıktı fransızın malı vişne asidi vardı tadında rujunun ah sinema yıldızı filan olmalı ağızlığı kristal son derece uzun bir kibrit çakıldı mı ah yağmurluklu kız alevinden anlamlı dumanlar üfürüyor ah çocuk yüzünde gül goncası ağız saçlarından incecik su tozu dökülüyor sığınak gibi derin ağaçlar gibi yalnız karartma başlamış ışıklar örtülüyor ellerinde ruh gibi ah portakal kokusu kırkmaları morsalkım göz kapakları saydam çok vapurun battığı bir liman orospusu bir hırsla öptüm ki ah ölürüm unutamam ay ışığında deniz akordeon solosu pırıl pırıl yaşadım üç dakika tastamam görkemli çadırında italyan lunaparkın sanki zeytin düşürür yerlere gözlerini ah tahtına kurulmuş bol sakallı bir kadın sutyenler tutmuyor çılgın göğüslerini kaşları ip incesi kumral kirpikleri kalın kim görse şaşırır sakalının süslerini tavana asılmış sosyalist saçlarından ah sabah sabah omuzları kan içinde işkence sonrası genç bir kadın militan yığınlar uğulduyor hummalı gençliğinde adı bile çıkmamış dudaklarından doğru yaşadığının sımsıkı bilincinde …

AH

10 Nis 2014 Yorum bırakın

by fatmacelikel01 in ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ

AH

yüzünün yarısı göz kadife yansımalı bulutlu siyah ah bulutları eflatun o boy aynasından çıktı fransızın malı vişne asidi vardı tadında rujunun ah sinema yıldızı filan olmalı ağızlığı kristal son derece uzun bir kibrit çakıldı mı ah yağmurluklu kız alevinden anlamlı dumanlar üfürüyor ah çocuk yüzünde gül goncası ağız saçlarından incecik su tozu dökülüyor sığınak gibi derin ağaçlar gibi yalnız karartma başlamış ışıklar örtülüyor ellerinde ruh gibi ah portakal kokusu kırkmaları morsalkım göz kapakları saydam çok vapurun battığı bir liman orospusu bir hırsla öptüm ki ah ölürüm unutamam ay ışığında deniz akordeon solosu pırıl pırıl yaşadım üç dakika tastamam görkemli çadırında italyan lunaparkın sanki zeytin düşürür yerlere gözlerini ah tahtına kurulmuş bol sakallı bir kadın sutyenler tutmuyor çılgın göğüslerini kaşları ip incesi kumral kirpikleri kalın kim görse şaşırır sakalının süslerini tavana asılmış sosyalist saçlarından ah sabah sabah omuzları kan içinde işkence sonrası genç bir kadın militan yığınlar uğulduyor hummalı gençliğinde adı bile çıkmamış dudaklarından doğru yaşadığının sımsıkı bilincinde …

Ben sana mecburum

10 Nis 2014 Yorum bırakın

by fatmacelikel01 in ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ

Ben Sana Mecburum

ben sana mecburum bilemezsin adini mih gibi aklimda tutuyorum buyudukce buyuyor gozlerin ben sana mecburum bilemezsin icimi seninle isitiyorum agaclar sonbahara hazirlaniyor bu sehir o eski Istanbul mudur karanlikta bulutlar parcalaniyor sokak lambalari birden yaniyor kaldirimlarda yagmur kokusu ben sana mecburum sen yoksun sevmek kimi zaman rezilce korkuludur insan bir aksamustu ansizin yorulur tutsak ustura agzinda yasamaktan kimi zaman ellerini kirar tutkusu birkac hayat cikarir yasamasindan hangi kapiyi calsa kimi zaman arkasinda yalnizligin hinzir ugultusu Fatih`te yoksul bir gramofon caliyor eski zamanlardan bir cuma caliyor durup kose basinda deliksiz dinlesem sana kullanilmamis bir gok getirsem haftalar ellerimde ufalaniyor ne yapsam ne tutsam nereye gitsem ben sana mecburum sen yoksun belki Haziran`da mavi benekli cocuksun ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor bir sileb siziyor issiz gozlerinden belki Yesilkoy`de ucaga biniyorsun butun islanmissin tuylerin urperiyor belki korsun kirilmissin telas icindesin kotu ruzgar saclarini goturuyor ne vakit bir yasamak dusunsem bu kurtlar sofrasinda belki zor ayipsiz fakat ellerimizi kirletmeden ne vakit bir yasamak dusunsem sus deyip adinla basliyorum icimsira kimildiyor gizli denizlerin hayir baska turlu olmayacak ben sana mecburum bilemezsin

Sen benim hiç bir şeyimsin

10 Nis 2014 Yorum bırakın

by fatmacelikel01 in ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ

şiirin ilginç bir öyküsü var: o yıllarda özellikle izmir’de, bazı genç kızlar, telefonla beni arardı. kimisi adını verir, kimisi vermez. bazısıyla kültürpark’ta ya da karşıyaka’daki bir deniz kahvesinde buluşuruz, söyleşiriz. bazısı ‘meçhul’ kalmayı yeğler, sadece telefonla söyleşir. şiir işte bu sonuncu türden bir ilişkinin etkisiyle yazıldı. kim olduğunu hala bilmediğim o genç kız, en çok da geceleri beni arar, sıcak, biraz kırık sesiyle dakikalarca konuşurdu. ben de konuşurdum elbet. allah bilir ona neler anlatırdım. derken, dönüp dolaşıp onun benim neyim olduğu sorusuna takıldık, sıcak bir yaz akşamı gibi hatırlıyorum, sen dedim benim hiçbir şeyimsin. sonra bu yeni şiirin ilk mısraı oldu. bitirip ona okuduğumda adamakıllı içlendiğini hatırlıyorum. kimdi dersiniz?

“sen benim hiçbir şeyimsin sen benim hicbir seyimsin yazdiklarimdan cok daha az hic kimse misin bilmem ki nesin luzumundan fazla beyaz sen benim hicbir seyimsin varligin yoklugun anlasilmaz galiba eski liman uzerindesin nasil karanligima bir yildiz olmak dudaklarinla cama cizdigin en fazla sonbahar otellerinde universiteli bir kiz uykusu bulmak yalnizligi olduresiye cirkin sabaha karsi olduresiye korkak kulagi cabucak telefon zillerinde sen benim hicbir seyimsin hicbir sevismek yasamisligim henuz bos bir roman sahifesinde hic kimse misin bilmem ki nesin ne cok cigliklarin silemedigi zaten yok bir tren penceresinde sen benim hicbir seyimsin yabanci bir sarki gibi yarim yagmurlu bir agac gibi islak hic kimse misin bilmem ki nesin uykumun arasinda cagirdigim cocukluk sesinle aglayarak sen benim hicbir seyimsin” 

Atilla İLHAN

PİA

10 Nis 2014 Yorum bırakın

by fatmacelikel01 in ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ

Attila İlhan bir gün Kadıköy Rıhtım’da otururken, yabancı plakalı bir nakliye aracı görür. Nakliye aracının üstünde, ” Pakistan International Airlines ” yazıyordur. Usta bu nakliye aracını hayalindeki kadına benzetir. O beklenen kadını belki görmüştür ama bu araç gibi hızla yanından geçip gitmiş, farkında olmamıştır. …Belki yabancı bir ülkededir. Hiç tanımaz O’nu. O kadının elini tutmak için neyini vermezdi ki? Nakliye aracının üstündeki yazının baş harflerinin birleştirerek ‘ Pia ‘ ismini oluşturur. Bir gün Pia Sorulur Usta’ya: Kimdir bu Pia: ” Belki de o kadın aslında Pia. O hiç olmayan kadın. Aklımda kalanlar, imkânsız aşkların kadını. Yaşanmış aşklar kalmıyor. Bitiriyorsunuz karşılıklı. Hatırlanan, askıda kalmış aşklar. Ama Pia aşkı; yaşanmışlık olmadığı için, hiç bitmiyor. ” Herkesin böyle bir hikâyesi ve Pia’sı vardır. Pia’nızı bulmanız dileğiyle. İşte o şiir;

Ne olur kim olduğunu bilsem Pia’nın.Ellerini bir tutsam, ölsem;Böyle uzak uzak seslenmese,Ben bir şehre geldiğim vakit,O başka bir şehre gitmese:Otelleri bomboş bulmasam.İçlenip buzlu bir kadeh gibi,Buğulanıp buğulanıp durmasam.Ne olur sabaha karşı rıhtımda,Çocuklar Pia’yı görseler,Bana haber salsalar bilsem.İçimi büsbütün yıldız basar.Bir hançer gibi çıkıp giderdim.Ben bir şehre geldiğim vakit,O başka bir şehre gitmese,Singapur yolunda demeseler.Bana bunu yapmasalar yorgunum.Üstelik parasızım, pasaportsuzum.Ne olur sabaha karşı rıhtımda,Seslendiğini duysam Pia’nın:Sırtında yoksul bir yağmurluk,Çocuk gözleri büyük büyük;Üşümüş, ürpermiş, soluk.Ellerini tutabilsem Pia’nın,Ölsem; eksiksiz ölürdüm.[ Attila İlhan ] 

Sayfalar

• ADANA
• AŞK
• BABA ŞİİRLERİ
• ÜNİVERSİTE
• YALNIZLIK

Kategoriler

• ATİLLA İLHAN ŞİİRLERİ (7)
• BURÇLAR VE ÖZELLİKLERİ (12)
• EN İYİ FİLMLER (8)
• MEYVELERİN FAYDALARI (5)
• İlGİNÇ KONULAR (4)

Arşivler

• Nisan 2014

WordPress.com'da Blog Oluşturun. •

Gizlilik ve Çerezler: Bu sitede çerez kullanılmaktadır. Bu web sitesini kullanmaya devam ederek bunların kullanımını kabul edersiniz. Çerezlerin nasıl kontrol edileceği dahil, daha fazla bilgi edinmek için buraya bakın: Çerez Politikası

• Abone Ol Abone olunmuş
  • ftmaclkel
  Abone ol
  • WordPress.com hesabınız var mı? Şimdi oturum açın.
• • ftmaclkel
  • Abone Ol Abone olunmuş
  • Kaydolun
  • Giriş
  • Bu içeriği rapor et
  • Siteyi Okuyucu'da görüntüle
  • Abonelikleri Yönet
  • Bu şeridi gizle

Yorumlar Yükleniyor... Yorum Yapın... E-posta (Gerekli) İsim (Gerekli) İnternet sitesi WordPress.com ile böyle bir site tasarlayınBaşlayın